تحليلى درباره نقش خودشناسى در خداشناسى از نگاه قرآن كريم ، در آفرينش انسان ، نشانه‌ها و دلايل روشنى براى خداشناسى وجود دارد كه هر كس اهل لجاجت نباشد و بخواهد از راه دليل و برهان ، حقايق هستى را بپذيرد ، مىتواند با دقّت در حكمت‌هاى وجودِ خود ، با آفريدگار جهان و حقيقة الحقايق ، آشنا شود : " وَ فِى خَلْقِكُمْ وَ مَا يَبُثُّ مِن دَابَّةٍ ءَايَتٌ لّقَوْمٍ يُوقِنُونَ . « 1 » و در آفرينش شما و جنبندگانى كه پراكنده است ، نشانه‌هايى براى اهل يقين است " . " وَ فِى الْأَرْضِ ءَايَتٌ لّلْمُوقِنِينَ وَ فِى أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ . « 2 » و در زمين ، براى اهل يقين ، نشانه‌هايى [ متقاعد كننده ] است ، و در خودِ شما ؛ مگر نمىبينيد ؟ " . " سَنُرِيهِمْ ءَايَتِنَا فِى الْأَفَاقِ وَ فِى أَنفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ . « 3 » به‌زودى ، نشانه‌هاى خود را در كرانه‌ها [ ى هستى ] و در خودشان به آنان نشان خواهيم داد تا برايشان روشن شود كه او حقّ است " . اين آيات ، تصريح مىكنند كه نه يك دليل و نشان ، بلكه دليل‌ها و نشانه‌هاى

--> ( 1 ) . جاثيه : آيه 4 . ( 2 ) . ذاريات : آيه 20 21 . ( 3 ) . فصّلت : آيه 53 .